Nie mów do mnie

Nie mów mi

Co byś zrobił na moim miejscu

Bo nigdy na nim nie będziesz.

Nie masz pojęcia

Do czego zdolna jest Kobieta

Która kocha.

Zakuj dłonie w kajdany

Będzie walczyć sercem.

Zaknebluj usta ołowiem

Wyrywa się dusza.

Poderżnij gardło nadzieją

Obronią Ją łzy.

Twoje istnienie już nigdy 

nie będzie takie samo,

kiedy odbierzesz życie

niewinnemu uczuciu.

Mówisz

Mówisz,

że mój płacz,

to krzyk.

Mówisz,

że mój smutek,

to agresja.

Mówisz,

że obojętność,

to przemoc.

Mówisz,

że lament,

to poezja.

Zawrzyjmy więc pakt,

w którym odwrócimy

nasze role

i to Ty staniesz 

na końcu deski
z przewiązanymi oczami.

Może to My

Może to właśnie

My

Rozdrapując stare rany

I krzycząc: jest super!

Jesteśmy tym prawdziwym 

Obliczem świata?

Bo przecież tylko Ci

którzy cierpieli

Tylko oni 

Mają czyste Serca.

Nie zatrzymuj mnie

Nie zatrzymuj mnie.

Nawet, gdy atomy twojego ciała przylgną do moich- 

rozerwij je boleśnie.

Nie płacz po mnie.

Nawet, gdy łzy będą wypalać ci powieki- 

podlej je benzyną.

Nie zatrzymuj się.

Nawet, gdy będę milczeć za tobą, jak pies- 

odcięli mi język.

Nie odwracaj się.

Nawet, gdy poczujesz woń zgniłej miłości- 

to tylko ja

Czekam wiekami,

Aż powrócisz po mnie.

Raj Utracony

Gdzie anioły w serca grają

I mnie tak nie oszukają

Jak Ty.

Gdzie anioły dadzą wiarę

Nie zakopią w grób nadzieję

Jak Ty.

Gdzie anioły uśmiech mają

I nim piekło rozwalają

Jak Ty.

Gdzie dotykiem zabijają

Czuć bezpiecznie pozwalają

Jak Ty.

Gorycz pustkę zostawiają

Choć się przy tym nie starają

Jak Ty.

Zimnokrwistym pocałunkiem

Roztapiają me uczucie

Jak Ty.

Gardzą czynem, gardzą duszą

Resztki wiary mej ususzą

Jak Ty.

Nie, nie przejmuj się, dam radę

W czym obrócę każdą zdradę

Jak Ty.

Iść powoli mi pozwoli

Obojętna moja mętność

Jak Ty.

I już tak do końca mego

Wejdę w życia zepsutego

Jak Ty.

Wypalony Poeta

Mam dziś dekadencki nastrój

Wypalonego poety.

No ale

Jak żyć

Kiedy głowa pełna chaosu

Juz dawno zgubiła drogę mleczną

Do konstelacji dusz.

Kiedy juz nawet kości

Są oderwane od stawów

A myśli

Postradały zmysły.

Jak żyć

Kiedy serce nie sługa 

I szmaci się 

Za kawałek miłości. 

Nie bądź zły

Nie bądź zły.

Ja już tak mam

Że troszczę się

Jak Cyklop

O swoje drugie oko

Schowane na dnie

Szuflady Twojej

Duszy.

Ja już tak mam

Że boję się o bliskich

Jak Wilczyca

Która zjada swoje

Słabe młode

Żeby nie skrzywdzili je

Bezwzględni Inni.

Ja już tak mam

Że podlewam Naszą iskrę 

Wszytką krwią 

Zanim Ty zdepczesz ją

Butem swojej

Nonszalancji.

Kości zostały rzucone

Wymowne słowa

Niemy płacz

Boska cisza

Głośny szloch

Zapach niespełnionych obietnic

Otulających skórę 

swoim palącym żarem.

I tylko Ty widzisz 

Spróchniałe kości

Naszej przyszłości.

Zagubiona Dusza

Chciałeś wiedzieć, za co przelałeś krew?

Powiem ci. 

Za zagubioną duszę, która nie wie, czego chce.

Która jest w stanie sprzedać wszystkich 

za kawałek żywego mięsa,

Którym jej alter ego się karmi,

 wymyka 

i czasem naprawdę usiłuje być zbyt silne.

Za zagubioną duszę 

która nie widzi nowo otwierających się drzwi.

Ani maleńkiego światełka w dole 

ciemności, która ją zewsząd otacza.

Już się przed nią nie broni.

To w końcu jej dom.

chciałoby się rzec- sto lat!

ale przeżyłaś zdecydowanie za krótkie

64. 

Wieżowiec

Niektórych rzeczy 

Nie powinniśmy o sobie wiedzieć.

Może wtedy nasza miłość by przetrwała.

Może wtedy nasze serca nie zrobiłyby się samolubnym

Egocentrycznym Opium

Które zapalczywie wdychaliśmy

Tworząc w głowach lepsze wersje siebie.

Może wtedy lustra by nas nie przerażały

Kiedy stawaliśmy przed nimi w windzie naszych pragnień

Zamiast piąć się w górę nas samych

Podcinaliśmy kable

Czując ekscytację

Szybkie podniety.

A to wszystko,

Żeby roztrzaskać się na samym dnie

Wieżowca tragicznych uczuć.

Nie mam Siły

Nie mam siły dłużej cię prowadzić

Przez ten chaos

Nazywany marnie codziennością.

Nie mam siły się irytować

Na twój brak ogłady

I wieczne lęki- moje starczą 

Za cały wszechświat

Który zawsze potrzebuje zrozumienia i cierpliwości.

Ty jakoś jej do mnie nie masz.

Odtrącasz snoby mojej nerwowości 

I potrzebę bycia kochaną

Jakbym wymagała zniesienia grawitacji naszych demonów

Czy wymazania grzechów, z którymi nam niewygodnie.

A przecież to JA dźwigam je za ciebie.

To przecież JA oddaje ci swoją część powietrza

Żebyś mógł przetrwać pod wodą.

Słabi Nieznani

nie bolało.

sądzę, że niewiele rzeczy będzie mnie już boleć

nawet szarpane znów przez obcych serce

które tylko tępo odbija się 

od głuchych ścian klatki piersiowej

popychane przez osmolone nienawiścią, zazdrością i złością

łapska

które tak naprawdę cierpią może tylko ciut mniej

niż ono.